Pewnego słonecznego dnia spacerowałem sobie po mieście. Odreagowywałem w ten sposób chwilową, nieco wymuszoną przerwę od blogowego świata [kto czytał dwie poprzednie notki ten wie o co chodzi] oraz najzwyczajniej w świecie dotleniałem swój mózg. W trakcie wspomnianego spaceru chciałem się "wyłączyć", kontemplować przyrodę, obserwować otoczenie i takie tam bzdety ... ale się nie dało. Mój umysł włączył sobie tryb myślenia ... STOP! ... odbiegam od tematu, a zatem wracamy do sedna sprawy:

CHYBA ZNALAZŁEM "SPISEK NATURY", BOGA, SIŁ WYŻSZYCH ... JAK ZWAŁ, TAK ZWAŁ ... WPRAWDZIE SŁUŻĄCY DOBREJ SPRAWIE, ALE SPISEK ZAWSZE SPISKIEM POZOSTANIE.

Wyobraźmy sobie taki oto przypadek, nieco wyidealizowany i przejaskrawiony:

Zosia od najmłodszych lat była dobrą dziewczynką. Miłą, grzeczną, zawsze radosną, uśmiechniętą i uczynną. Lubiła pomagać innym i nigdy nie oczekiwała niczego w zamian. Wystarczało jej zwykłe słowo "dziękuję" lub czyjś uśmiech. Wiele razy idąc ulicą i spotykając na swojej drodze żebraka, rzuciła mu jakiś "grosz" - nigdy nie obchodziło ją czy żebrak wyda go na chlebuś ze zboża, czy też "chlebuś w płynie". Pomagała swojej sąsiadce, starszej pani, która miała z racji wieku problemy z chodzeniem robiąc jej zakupy i od czasu do czasu sprzątając mieszkanie. Starsza pani w ramach "zapłaty" co jakiś czas zapraszała Zosię na pyszny placek ze śliwkami, szarlotkę lub inny wypiek. Jedynie w ten sposób mogła się odwdzięczyć, ale to i tak nie było potrzebne - Zosi wystarczał bowiem sam fakt, że mogła swojej sąsiadce pomóc. Sprawiało jej to radość. Pomagała bo chciała i czyniła to "BEZINTERESOWNIE".

Pewnego dnia bawiąc się z koleżankami na podwórku znalazła rannego kotka. Zawsze wrażliwa na krzywdę innych, zarówno ludzi i zwierząt, postanowiła zaopiekować się chorym stworzeniem. Zaniosła go do domu, rodzice wiedzieli, że aby pomóc zwierzęciu, potrzebna jest fachowa porada, także jeszcze tego samego dnia Zosia w towarzystwie mamy udała się z kotkiem do weterynarza. Lekarz wydał diagnozę i zalecił rekonwalescencję więc w domu naszej małej bohaterki zagościł nowy domownik. Kotek szybko zaprzyjaźnił się z dotychczas jedynym pupilem Zosi - kulawym pieskiem przygarniętym ze schroniska dla zwierząt. Rodzice Zosi nigdy nie zapomnieli tego pamiętnego dnia, w którym udali się razem z córką do schroniska. Radość Zosi i jej zadowolenie z faktu, że pomaga skrzywdzonemu przes los zwierzakowi były wręcz nie do opisania, szczera radość w oczach dziecka, na dodatek wynikajaca z tego, że właśnie komuś pomogło jest bowiem wspaniałym widokiem.

Jako nastolatka Zosia zaangażowała się w Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Co roku uczestniczyła w niej jako jedna z osób kwestujących na ulicach. Było to dobre i Zosia czuła się dobrze, bo wiedziała że w ten sposób pomaga potrzebującym dzieciom. Wiedziała już jaki będzie sens jej życia, jej własna droga samorealizaji i spełnienia - wiedziała, że jej drogą przez życie będzie pomoc innym ludziom, a w szczególności dzieciom. Tak na marginesie dodam, że jeszcze jako uczennica szkoły średniej i jeszcze jakiś czas potem Zosia była wolontariuszką w hospicjum. Potem ze zwględu na brak czasu wynikający z faktu, że poszła na studia, a także zangażowanie się w inne formy działalności na rzecz osób potrzebujących, niestety musiała przestać być wolontariuszką we wspomnianym miejcu. Nie martwcie się jednak, bowiem miejce Zosi w roli wolontariuszki w hospicjum zajęła jej młodsza siostra, wpatrzona w nią jak w obrazek i od najmłodszych lat naśladująca swą starszą, dobrą siostrzyczkę.

Tymczasem, jak wspomniałem powyżej, Zosia rozpoczęła studia pedagogiczne. Postanowiła bowiem, że będzie pomagać niepełnosprawnym dzieciom - nie pytajcie się mnie dokładnie o kierunek ani specjalizację, jestem w tych sprawach laikiem - niech Wam wystarczy to, że po studiach Zosia została jedną z wychowawczyń w szkole dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo i miała "pod sobą" grupkę wychowanków. Bezinteresowna, zawsze skora do pomocy, pełna życia i radości, zawsze uśmiechnięta osoba, która nigdy nie oczekuje niczego w zamian za swoje uczynki może pracować i pracuje w miejscu, o którym marzyła. Robi to co chce, sprawia jej to radość i satysfakcję, wie że robi dobrze i realizuje się życiowo. Na dodatek jej za to płacą, czyli dzięki temu może się utrzymać, jakoś przeżyć i nie musi "cierpieć", że przez 8 godzin dziennie jest np. główną księgową w firmie - a pomagać może jedynie w wolnych chwilach. Zosia ma to szczęscie, że może pomagać CAŁY CZAS! Sytuacja wręcz idealna, nieprawdaż?

Posuńmy się dalej - Zosia w miejsu swojej pracy poznała przystojnego rehabilitanta, zakochali się w sobie i wzięli ślub. Urodziła im się dwójka dzieci - cudowne, zdrowe córeczki bliźniaczki. Kilka lat później Zosia wraz z mężem zaadoptowali niepełnosprawnego chłopczyka. Nasza bohaterka w tym momencie czuła się spełniona życiowo i potrzebna, czuła że żyje, pomagała potrzebującym nadal nie oczekując niczego w zamian i powiem Wam ... było to DOBRE.

Zosia nie narzekała na brak środków do życia, tak dla zabawy i rozrywki wzięła udział w Milionerach i ... wygrała 500 tysięcy złotych. Wystarczyło na wybudowanie domku jednorodzinnego zaraz obok domu rodziców [wspomnę, że do tej pory wraz z mężem i dziećmi Zosia mieszkała właśnie u nich, gdyż chociaż nie narzekała na brak pieniędzy nie stać ich było w obecnych czasach na zakup własnego, wymarzonego lokum]. Kupiła nowe meble, stare oddała zaś potrzebującym - taki sam los spotkał sprzęty AGD i RTV. Wszystko trafiło w ręce potrzebujących, a w domku Zosi pojawiło się nowe wyposażenie: Zestaw kina domowego z telewizorem 40 cali, potężna wieża STEREO, lodówka klasy A+, piekarnik z funkją samoczyszczenia i wiele, wiele innych, których wymieniał nie będę bo nie ma sensu. Ważne jest tylko to, że nawet przy tej okazji Zosia mogła komuś pomóc, tym razem ofiarowując swoje stare, ale jak najbardziej przydatne i działające rzeczy. Zresztą wiele osób tak robi i jest to DOBRE. Zapomniałem napisać - że przez całe Życie Zosia wraz z rodzicami wrzucała swoje stare, ale nadające się do noszenia ubrania do pojemników PCK.

Co by tu jeszcze napisać o Zosi ... chyba tylko to, że nadal była wolontariuszką Fundacji WOŚP, brała udział w Duchowej Adopcji Dziecka w Afryce, nie gardziła też wspomaganiem Akcji Pajacyk, co tu dużo mówić ... CHODZĄCA DOBROĆ, ANIOŁ NIE KOBIETA, ZOSIA - DOBRO WCIELONE. "CUD, MIÓD I PALUSZKI".

KONIEC PRZYKŁADU :)

W tym momencie większość z Was podziwia Zosię i cieszy się, że ludzie tacy jak ona istnieją jeszcze na tym świecie, że pomagają innym nie oczekując niczego w zamian. Że to co robią jest szlachetne i bezinteresowne, że służą DOBRU i że dzięki nim Ci, którzy znaleźli się w potrzebie mają wsparcie, mogą przeżyć chwile radości i wiedzą, że nie są na tym świecie pozostawieni samym sobie. Większość ludzi się z Wami zgodzi, przytaknie, ALE NIE WUJEK RAZ ...

Jeśli dobrze przeczytaliście to co napisałem w przykładzie i wychwyciliście tekst pogrubiony, być może dostrzeżecie to co ja i się ze mną zgodzicie. Otóż jedyną dobrą rzeczą wynikającą dzięki Zosi jest to, że niesie ona pomoc potrzebującym. Jej motywy nie są bowiem ani szlachetne ani tym bardziej bezinteresowne. Owszem, większość z Was zakrzyknie teraz  z oburzeniem "RAZ! CO TY PLECIESZ, PRZECIEŻ ZOSIA TO DOBRO WCIELONE, WIĘCEJ TAKICH JAK ONA!!!". Ja Wam w tym momencie przytaknę - OWSZEM, WIĘCEJ TAKICH LUDZI JAK ZOSIA, JAK NAJWIĘCEJ - LECZ DALEJ POZOSTANĘ PRZY SWOIM, ŻE ANI TO SZLACHETNE ANI BEZINTERESOWNE. JUŻ WYJAŚNIAM DLACZEGO TAK SĄDZĘ ...

OTÓŻ, ZOSIA JEST JEDNĄ Z OFIAR WYKRYTEGO PRZEZE MNIE "SPISKU PRZYRODY". JEJ DZIAŁANIA SĄ BEZINTERESOWNE JEDYNIE POZORNIE, W RZECZYWISTOŚCI BOWIEM ZOSIA OTRZYMUJE ZA SWOJE DOBRE UCZYNKI NAGRODĘ, KTÓRA NIEUSTANNIE PCHA JA W KIERUNKU DOBRA ORAZ DALSZYCH DZIAŁAŃ TEGO RODZAJU.

Czytaliście przykład to wiecie o co mi chodzi. Nie wiecie? Już wyjaśniam:

Zosia widzi krzywdę, czuje się źle w obliczu cudzego nieszczęścia - gdy pomoże, przychodzi poczucie radości z tego, że pomogła, poczucie spełnionego obowiązku ... przepraszam, nie spełnionego obowiązku bo pomaganie to przecież nie obowiązek, poczucie szczęścia, spokoju i błogości, że dzięki niej świat jest chociaż odrobinę lepszy. I jest to właśnie jej nagroda, która stanowi "główny motor" działań Zosi. Tak samo jak to, że jemy coś bo nam smakuje,  że spółkujemy bo jest to przyjemne i przeważnie kończy się orgazmem [co to orgazm, każdy wie - mega przyjemność:)], że jak osiągniemy nasz cel to odczuwamy satysfakcję z jego osiągnięcia i dlatego do wpomnianego celu dążymy. Podsumowując:

ROBIMY COŚ I GDY TO ROBIMY ODCZUWAMY SPEŁNIENIE, RADOŚĆ, SATYSFAKCJĘ I SZCZĘŚCIE Z NASZYCH DZIAŁAŃ ORAZ EFEKTÓW JAKIE WSPOMNIANE DZIAŁANIA PRZYNOSZĄ [OCZYWIŚCIE JEŚLI EFEKTY POKRYWAJĄ SIĘ Z OCZEKIWANIAMI] - TE ODCZUCIA TO JEST WŁAŚNIE NASZA NAGRODA, KTÓRA SPRAWIA, ŻE NADAL TO WSZYSTKO ROBIMY - JEMY, UPRAWIAMY SEKS, RYWALIZUJEMY ZE SOBĄ W RÓŻNYCH DZIEDZINACH, REALIZUJEMY SWOJE CELE, POMAGAMY INNYM, ITD.

CZYNIMY DOBRO BOWIEM PRZYNOSI NAM TO POZYTYWNE EMOCJE I POZWALA POZBYĆ SIĘ TYCH NEGATYWNYCH, CZYLI POCZUCIA CZYJEJŚ KRZYWDY, CIERPIENIA LUB TEGO, ŻE KTOŚ JEST W POTRZEBIE A MY NIC NIE ROBIMY - TO JEST WŁAŚNIE WSPOMNIANY PRZEZE MNIE WE WSTĘPIE "SPISEK NATURY" I ŻEBY GO WAM POKAZAĆ WYMYŚLIŁEM POSTAĆ ZOSI

TAK SKONSTRUOWAŁA NAS PRZYRODA, BÓG CZY TEŻ [tu wstaw wyraz zgodnie ze swoimi poglądami :)] I NIE MA W TYM NIC ZŁEGO, ŻE ODCZUCIA JAKIE OPISAŁEM POWYŻEJ SĄ MOTOREM NASZYCH DZIAŁAŃ, ale nikt mi nie wmówi, że działa wówczas bezinteresownie !!!

MOJA WYMYŚLONA ZOSIA NIE JEST ANI BEZINTERESOWNA, ANI SZLACHETNA, ANI GODNA PODZIWU, WCALE SIĘ TEŻ TAK NAPRAWDĘ NIE POŚWIECA - JEDYNIE JEST SPRAWCZYNIĄ DOBRYCH UCZYNKÓW. TAK SAMO JAK CAŁA MASA LUDZI ZAJMUJĄCYCH SIĘ POMAGANIU INNYM. 

Pokażcie mi bowiem osobę, która pomaga komuś lub się kimś opiekuje chociaż woli w tym momencie robić sto innych rzeczy sprawiających jej radość i satysfację. Zaznaczam od razu, że wspomniana pomoc nie może wynikać z poczucia obowiązku oraz tego, że osoba pomagająca jest matką, ojcem, córką, synem, przyjacielem lub innym bliskim osoby potrzebującej. Czy istnieją tacy ludzie, którzy robią coś czego nie lubią i czego nie muszą robić, bo mogą w danym momencie robić coś innego - sprawiającego im przyjemność a jednak się poświęcają czynnościom, które ich męczą i robią to wszystko na dodatek wcale nie z poczucia obowiązku?. Sądzę, że tak ... ale jest ich BARDZO MAŁO. TO SĄ PRAWDZIWI BOHATEROWIE - ZMAGAJĄ SIĘ BOWIEM TYM SAMYM Z SAMYM SOBĄ I SWOJĄ NATURĄ, NIERZADKO PONOSZĄC SWOJE MAŁE "OFIARY". TAKICH LUDZI NALEŻY PODZIWIAĆ.

1) Pomóż osobie która jest twoim wrogiem, wiedząc że jedyną "zapłatą" będzie dalsza wojna.

2) Oddaj całą wygraną na "zbożne" cele chociaż i tobie przydałby się np. nowy telewizor i inne rzeczy a potem żyj w świadomości, że zamiast całej kwoty, mogłeś oddać jej większość i co nieco zostawić dla siebie, a ty "frajer" tego nie zrobiłeś - czuj się z tym źle, ale pomóż innym nie zaspokajając w tym momencie swoich potrzeb.

3) Idź z żoną/mężem kwestować na mrozie, chociaż wolisz siedzieć przy telewizorze w ciepłym mieszkaniu bo kwestowanie w takich warunkach Cię "nie bawi". Idż i poświęć się dla dobra innych.

4) Zmuś się do pomocy potrzebującym, chorym itd. chociaż będą w Tobie budzić obrzydzenie i wolałbyś jedynie dać "kilka złotych" na ich wsparcie by samemu nie być narażonym na ich widok.

5) Wygraj telewizor plazmowy lub "potężny" komputer i oddaj go od razu do domu dziecka, a u siebie w domu zostaw starego RUBINA i wiekowie PENTIUM. A nie na odwrót.

6) Oddawaj część zysku wypracowanego przez swoją firmę na pomoc dla potrzebujących nie po to, by uniknąć podatku, nie jako sponsor, nie jako organizator akcji "od każdego kupionego jogurciku naszej firmy przeznaczamy 2gr na biedne dzieci", nie jako dobroczyńca świetle fleszów, lecz jako anonimowy ofiarodawca.

WÓWCZAS POWIEM, ŻE TWOJE DZIAŁANIA SĄ BEZINTERESOWNE, GODNE POCHWAŁY, PEŁNE POŚWIĘCEŃ I WYRZECZEŃ. INACZEJ - WYBACZ, ALE JEDYNIE POMAGASZ - CHOCIAŻ TO I TAK JEST WIELE. OWSZEM DOBRZE, ŻE POMAGASZ ALE NIE WMÓWISZ MI, ŻE BEZINTERESOWNIE.

CZYTELNIKU! - NIE ZADAWAJ MI TERAZ PYTAŃ W STYLU: "A TY RAZ79 WOGÓLE POMAGASZ? JEŚLI TAK TO JAKIE SĄ TWOJE MOTYWY? BYŁBYŚ ZDOLNY DO POŚWIĘCEŃ O JAKICH PISZESZ? JAKIE MASZ PRAWO DO KRYTYKI?". NIE ATAKUJ MNIE TEŻ STWIERDZENIAMI: "CHŁOPIE, CZEPIASZ SIĘ! SZUKASZ DZIURY W CAŁYM!, PRZEINACZYŁEŚ WSZYSTKO, SZUKASZ DRZAZGI W CZYIMŚ OKU A NIE DOSTRZEGASZ BELKI W SWOIM [jakoś tak to szło]". UPRZEDZĘ CIĘ I POWIEM TAK:

JA JESTEM ZŁY, EGOISTYCZNY, NIEDOBRY, NIEZDOLNY DO POMOCY, W KAŻDYM DZIAŁANIU SZUKAM KORZYŚCI DLA SIEBIE I WOGÓLE REPREZENTUJĘ SIŁY ZŁA ORAZ CIEMNOŚCI. UWIELBIAM WBIJAĆ KIJ W MROWISKO, WPROWADZAĆ ZAMĘT W "TOWARZYSTWACH WZAJEMNEJ ADORACJI" I PATRZEĆ OD "DUPY STRONY" PODCZAS ROZKŁADANIA DANEGO ZAGADNIENIA "NA CZYNNIKI PIERWSZE". TAKI JUŻ JESTEM I DOBRZE MI Z TYM :)

NA KONIEC PROŚBA: ZGÓDŹ SIĘ ZE MNĄ CO DO "SPISKU NATURY", ZMIESZAJ MNIE Z BŁOTEM I SPRAW TYM SAMYM, ŻE POZOSTANĘ PRZY SWOIM ZDANIU ALBO PRZEKONAJ MNIE JAKIMIŚ DOBRYMI ARGUMENTAMI, ŻE SIĘ MYLĘ. NIE JESTEM BOWIEM NIEOMYLNY - NIEOMYLNY JEST JEDYNIE KATOLICKI PAPIEŻ ;)

Amen!

PS: A teraz wybaczcie ale idę sobie zrobić "blogówkę" [nareszcie!] bo mam chwilę czasu, chcę to zrobić i mi to sprawia przyjemność. Przy okazji pomogę Wam w podniesieniu oglądalności Waszych blogów  :)